Woning Van den Schrieck

Architecturale kenmerken

De woning Van den Schrieck is de grootste privéwoning uit het oeuvre van Jacques Dupuis en Albert Bontridder. Verborgen in het groen ontvouwt deze modernistische bungalow zich als een meesterlijk totaalconcept, waarin architectuur, interieur en landschap samen één harmonieus geheel vormen.

De villa bestaat uit twee parallelle vleugels met hoge, dynamische en asymmetrische dakvolumes, die vooral aan de tuinzijde hun kracht tonen. De leefruimtes zijn opgevat als een promenade architecturale: een opeenvolging van ruimten die leiden van inkomhal naar salon en eetkamer, telkens versterkt door het spel met plafondhoogtes, licht en diagonale zichtlijnen die de bezoeker uitnodigen om door de woning te wandelen. Binnen wordt gespeeld met compressie en decompressie: lage plafonds creëren geborgenheid, terwijl hogere volumes ruimtelijkheid en perspectief openen.

Kenmerkend is de nauwe verweving van interieur en exterieur. Betonnen luifels, portieken en buitenkamers zorgen voor een vloeiende overgang naar de tuin en laten het interieur letterlijk uitwaaieren in het landschap.

Ook binnen wordt het totaalconcept tastbaar. Dupuis en Bontridder doorbraken de traditionele rechthoekige planopbouw en introduceerden een rijke geometrische vormentaal: ellipsen, parabolen en cirkels keren terug in vloeren, plafonds, meubels en zelfs in kleine details zoals deurklinken en lampen. Het meubilair, de bekleding en zelfs het sanitair werden speciaal ontworpen, met speelse vormen en een rijke materialiteit die bijdragen aan de coherentie van het geheel.

Het contrast tussen zwart en wit, de voortdurende wisselwerking tussen licht en schaduw en de organische lijnen geven de woning een bijna sculpturale kwaliteit. Elke ruimte vertelt een verhaal: van de ovale plafonduitsparing in de eetkamer – een subtiele verwijzing naar de oorspronkelijke eigenaar, een oogarts – tot de zorgvuldig ontworpen verbindingen die interieur en exterieur met elkaar verstrengelen.

Restauratie

Na bijna zestig jaar was de woning toe aan een zorgvuldige restauratie. Callebaut Architecten koos voor een aanpak die drie doelstellingen combineerde: het versterken van de woning als gesamtkunstwerk, het verbeteren van de bouwfysische prestaties en het herbestemmen van de dienstruimtes tot hedendaagse leefruimtes.

De restauratie was geen klassieke renovatie, maar een minutieus traject waarin elk detail opnieuw tot leven werd gewekt. Het beton werd na uitvoerig onderzoek plaatselijk hersteld: beschadigde zones werden verwijderd tot op gezond wapeningsstaal, opnieuw aangevuld en afgewerkt met dezelfde zichtbare beplanking en uitgewassen textuur als het origineel, waarna een beschermende coating werd aangebracht. Ook de daken, waarvan leien en onderdakplaten zwaar verweerd waren, zijn integraal vernieuwd en geïsoleerd met rotswol. Het buitenschrijnwerk werd volledig ontverfd, opnieuw afgewerkt en waar nodig vernieuwd volgens de historische kleurstelling. De metalen balustrades aan de terrassen werden gereinigd, hersteld en opnieuw geschilderd.

Binnen werd met uitzonderlijke precisie gewerkt om de originele materialiteit en architecturale intentie te bewaren. Het Japanse sierbehangpapier werd zacht gereinigd en plaatselijk aangevuld, zodat zijn fijne textuur en warme gloed opnieuw tot hun recht kwamen. Het imitatie-travertijn op muren en meubels werd zorgvuldig geschuurd en ontdaan van oude vernislagen, waardoor het opnieuw zijn oorspronkelijke diepte en tactiliteit kreeg. Zelfs de pianolakdetails, houten latjes en betegelde badkamers werden met respect voor hun oorspronkelijke uitstraling gerestaureerd.

De contrastwerking tussen donkere plafonds en lichte wanden – typisch voor Dupuis – werd behouden en verfijnd, zodat het spel van licht en schaduw opnieuw de ruimtelijke beleving bepaalt.

De indeling werd subtiel afgestemd op het hedendaagse gebruik: voormalige dienstvertrekken kregen nieuwe functies als leefkeuken en bureauruimtes, terwijl de oorspronkelijke circulatie en zichtlijnen volledig behouden bleven. In de meest waardevolle zones – salon, eetkamer, inkomhal – werden alle materialen en details hersteld zoals Dupuis ze ooit tekende, met behoud van hun rijke texturen en geometrische vormentaal.

Ook de buitenomgeving kreeg bijzondere aandacht. De diverse tuinmuren werden hersteld als verlengstuk van de architectuur en als begeleiding van de zichtlijnen vanuit de woning. Tegelijkertijd werden nooit-uitgevoerde ideeën van Dupuis alsnog gerealiseerd – zoals de stapstenen van hal naar terras – waardoor de dialoog tussen huis, tuin en landschap opnieuw voelbaar werd gemaakt.

Een beschermd meesterwerk

Vandaag is Woning Van den Schrieck niet enkel een uitzonderlijk woonhuis, maar ook een beschermd monument en een belangrijk voorbeeld van Belgisch modernistisch erfgoed. Dankzij de nauwgezette restauratie kan dit meesterwerk van Dupuis opnieuw in volle glorie beleefd worden – zowel als architecturaal totaalconcept als als hedendaagse gezinswoning.

Het resultaat is een woning die opnieuw haar volle kracht en schoonheid uitstraalt: een modernistisch icoon waarin licht, ruimte en natuur naadloos met elkaar versmelten, en waarin de geest van haar ontwerpers tastbaar aanwezig blijft.